صوفی یزرگ و صاحب مثنوی مولانا جلال الدین محمد 17 دسامبر سال 1273 میلادی در قونیه درگذشت. وی که بیش از 26 هزار شعر عرفانی سروده است در سال 1207 میلادی در بلخ خراسان به دنیا آمده بود.

گفت هر مردی که باشد بدگمان

                                             نشنود او راست را با صد نشان

هر درونی که خیال اندیش شد

                                             چون دلیل آری خیالش بیش شد

چون سخن در وی رود علت شود

                                             تیغ قاضی دزد را آلت شود

پس جواب او سکوت است و سکون

                                             هست با ابله سخن گفتن جنون

تو زحق با من چه نالی ای سلیم

                                             تو بنال از دست آن نفس لئیم

تو خوری حلوا ترا دمبل شود

                                             تب بگیرد طبع تو مختل شود

بی گنه لعنت کنی ابلیس را

                                             چون نبینی در خود آن تلبیس را

وه چه بی رنگ و بی نشان که منم

                                              کی ببینم مرا چنان که منم؟

گفتی : ((اسرار در میان آور))

                                                                 کو میان اندر این میان که منم؟

کی شود این روان من ساکن؟

                                              این چنین ساکن روان که منم

بحر من غرقه گشت هم در خویش

                                              بوالعجب بحر بی کران که منم!

این جهان و آن جهان مرا مطلب

                                              کاین دو،گم شد در آن جهان که منم

فارغ از سودم و زیان،چو عدم

                                              طرفه بی سود و بی زیان که منم!

گفتم: ((ای جان! تو عین مایی)) گفت :

                                              عین چه بود در این عیان که منم

گفتم:((آنی))بگفت :  ((های! خموش

                                              در زبان نامده است آن که منم!))

گفتم : ((اندر زبان چو در نامد

                                              اینت گویای بی زبان که منم!))

می شدم در فنا چو مه بی پا

                                              اینت بی پای پا دوان که منم!

بانگ آمد : ((چه می دوی؟ بنگر

                                              در چنین ظاهر نهان که منم

شمس تبریز را چو دیدم من

                                              نادره بحر و گنج و کان که منم