۲۱ ژانتویه سال ۱۷۳۲ دولت روسیه طبق یادداشتی که در رشت به نماینده دولت ایران تسلیم شد مفاد قرارداد سال ۱۷۲۴ خود با دولت عثمانی را که به امضای پتر اول و سلطان عثمانی رسیده بود کان لم یکن و بلا اثر اعلام داشت  . طبق این قرارداد که با ظهور نادر و از ترس او لغو شد ، روسیه و عثمانی با سوء استفاده از ضعف ایران به سبب جنگ داخلی ( تصرف اصفهان به دست قندهاریها ) توافق کرده بودند که سراسر غرب ایران ـ از گرجستان تا خوزستان ـ به عثمانی و سراسر نواحی ساحل شمال به ورسیه تعلق داشته باشد . پتر اول چند روز پس از امضای این قرارداد در گذشته بود . جانشینان پتر پس ار اطلاع از ظهور نادر و قلع و غم قندهاریها و عقب ماندن عثمانی حساب کار خود را کردند و ضمن لغو یکجانبه قرادادی که با عثمانی امضا کرده بودند از همه دعاوی خود دست برداشتند و دستور بازگشت نیروها را صادر کردند . با وجود لغو این قراداد و بازگرداندن نیروها . روسیه در بیرون بردن باقیمانده واحدهای نظامی خود از بادکوبه ( باکو ) تعلل می ورزید که نادر ۲ سال بعد تصمیم گرفت به داغستان لشکرکشی کند و روسها با شنیدن این خبر به واحدهای باقیمانده خود در بادکوبه دستور تخلیه و بازگشت فوری دادندو شتاب در این کار به قدری زیاد بود که سربازان روس تعدادی از توپهایشان را بر جای گزارده بودند .