زلف بر با مده تا ندهی بر بادم                           ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر         سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم                     طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم                      غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم                  قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را              یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه                  شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و بفریادم رس                تا بخاک در آصف نرسد فریادم

                                 حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

                                    من از آن روز که دربند توام آزادم

هر که شد محرم دل ، در حرم یار بماند

وآن که این کار ندانست ، در انکار بماند

جر دلم کو ز ازل تا به ابد عاشق رفت

جاودان کس نشنیدم که در این کار بماند

اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن ،

شکر ایزد که نه در پرده پندار بماند !

از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر

یادگاری که در این گنبد دبار بماند .

خرقه پوشان همگی مست گذشتند و گذشت ؛

قصه ما ست که بر هر سر بازار بماند .

صوفیان واستدند از گرومی همه رخت

خرقه ماست که در خانه خمار بماند .

داشتم دلقی و صد عیب مرا می پوشید ؛

خرقه ، رهن می و مطرب شد و زنار بماند.

گشت بیمار که چون چشم تو گردد نرگس،

شیوه  آن نشدنش حاصل و ، بیمار بماند.

بر جمال تو،  چنان صورت چین حیران شد

که حدیثش همه جا بر در و دیوار بماند .

به تماشا گه زلفت، دل حافظ، روزی

شد که بازآید و، جاوید گرفتار بماند.

                                                                                                            حافظ

بارها گفته ام و بار دگر می گویم

که من گمشده این ره نه به خود می پویم

از پس آینه طوطی صفتم داشته اند

آنچه استاد ازل گفت بگو می گویم

من اگر خارم و گر گل چمن آرایی است

که از آن دست که او می کشدم می رویم

دوستان عیب من بی دل حیران مکنید

گوهری دارم و صاحب نظری می جویم

گر چه با دلق ملمع می رنگین عیب است

مکنم عیب کزو رنگ ریا می شویم

خنده و گریه عشاق به جایی دگر است

می سرایم به شب و وقت سحر می مویم

واعظم گفت که حافظ در میخانه مبوی

گو مکن عیب که من مشک ختن می بویم

                                                                                      حافظ

ما در درون سینه هوایی نهفته ایم

بر باد اگر رود سر ما ، زان هوا رود...

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش

                                                  دلم از عشوه شیرین شکر خای تو خوش

همچو گلبرگ تری هست وجود تو لطیف

                                                  همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش

شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح

                                                 چشم و ابروی تو زیبا، قد و بالای تو خوش

در بیابان طلب گرچه زهر سو خطری است

                                                 میرود حافظ بیدل بتولای تو خوش

*****************************************************************************