عناصر اصلی تباینی که اشاره شد ، انفعال در مقابل تحرک  یا به بیانی دیگر ، ایستایی در مقابل پویایی است .

در اینجا منظور مردابی است معطل در سیاهی شب ، شاعر می گوید که این مرداب (( خفته )) و به آن حسرت نمی برد . زیرا مرداب اصطلاحاً به آبهای راکد و لجنزار اطلاق می شود ، که فاقد هرگونه حرکت هستند ، درست مثل انسانی که خواب است و بدنش حرکت ندارد .

مرداب اصولاً پویایی ندارد . شب ،  تاریکی و سکوت را در ذهن متبادر می کند .

دشت مکانی فاقد نشانه های زندگی است. دشت علاوه بر صحرا و بیابان به معنی قبرستان نیز هست،

قبرستان محل دفن جسم بی روح و بی تحرک انسان است .

آب وقتی جاری و با تحرک باشد منشا حیات است اما وقتی از تحرک بایستد می گندد(همانطور که بدن مرده و بی تحرک فاسد و متلاشی می شود)

دریا در تعارض مستقیم با مرداب قرار می گیرد. زندگانی به دور از جهل(شب) و رکود مرگزا(مرداب) می طلبد که ویژگی و مشخصه ی ان تلاطم دایمی باشد.

"شعر از استاد شفیعی کدکنی؛ کوچه باغهای نشابور"