(( ... دلم از مرگ بیزار است ؛

که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است .

ولی ، آن دم که زاندوهان روان

زندگی تار است ؛

ولی ، آن دم که نیکی و بدی را گاه

پیکار است؛

فرو رفتن به کام مرگ شیرین است

همان بایسته ی آزادگی این است))

آری، آری جان خود در تیر کرد آرش.

کار صدها صدهزاران تیغه ی شمشیر کرد آرش...

روزگاری بود،

روزگار تلخ و تاری بود.

بخت ما چون روی بد خواهان ما تیره،

دشمنان بر جان ما تیره،

شهر سیلی خورده هذیان داشت؛

بر زبان بس داستانهای پریشان داشت.

زندگی سرد و سیه چون سنگ؛

روز بدنامی،

روزگار ننگ.

غیرت اندر بندهای بندگی پیچان؛

عشق در بیماری دل مردگی بی جان.

ترس بود و بالهای مرگ؛

کس نمی جنبید،چون بر شاخه برگ از برگ.

سنگر آزادگان خاموش

خیمه گاه دشمنان پر جوش...