و می پذیرم من

که هیچ زشت و دروغ و دغا نمی پاید

و می سرایم،با نائی از سکوت

که مولوی حق داشت

هماره عاشق بودن را بسراید.

                        اسماعیل خویی

  (از تربت فروغ)

از تربت فروغ می آیم،

تاریک.

هرگز ندیده بودم

                ابری

چتر هزار پاره ی اندوهش را

بر غربت جماعت تنهایان

آنگونه مهربان بگشاید،

آنگونه پرنثار.

آیا

شیرین ترین تغزل وحدت را

                                    در سوگ

باید گریستن؟

من مرگ را

از دور می شناسم.

آری،

ولی چگونه تواند بود

کان عطر بیکرانه نباشد؟

باور نمیکنم

کز تربت فروغ می آیم.

آن عطر پر حرارت بالغ

گوئی هنوز نیز

(( از انتهای هر چه نسیم است می وزد))

باور نمی کنم.

این ابر گریه راست نباید باشد