صبح های زود با تمرین و ورزش می گذشت و من که اندک مهارتی در ورزش های رزمی داشتم در محیط سالم ورزش دوستان زیادی پیدا کردم. گویا حرکات رزمی ما برایشان بسیار جالب بود. به هر حال این بهانه ای شد تا در جاهای مختلف آشنایی داشته باشم. با ایرانیان پناهجوی زیادی آشنا شدم که اکثرشان وضع اصف باری داشتند و مدتها بود که در باتلاق ترکیه و سازمان ملل گیرافتاده بودند.

اکثر آنها که من دیدم با آرزوی زندگی در محیطی بهتر و شرایط کاری مساعد و آینده ای بهتر و روشن تر برای خود و فرزندانشان راهی دیار غربت گشته بودند و هر مشقت و سختی را به جان خریده بودند.

بسیاری دارایی های خود در وطن را به حراج گذاشته بودند و گویی کاملاْ از دیار و وطن بریده بودند. ولی رنج دوری از میهن و لمس لحظه های سنگین غربت آنچنان در ماتم فروبرده بودشان که گویی در حسرت دیدار عزیزی به چله نشسته اند.

بدتر از همه بی تکلیفی خوردکننده و انتظاری کشنده ای بود که سالها به جان خریده بودنشان و آن هم بیشتر به سرابی میمانست تا واقعیت.

در یک شرکت توریستی که کارهای ویزا و ازدواج مدیکال هم انجام میداد و به خصوص با سفارت آمریکا برای اخذ ویزا کار میکرد مدتها بود که مشغول شده بودم. این شرکت از برای همان رابط ایرانی بود.

کلاسهای ورزشی کوچکم هم دایر بود. پس از مدتی در سهم اندکی از شرکتی شریک شدم و از آن طریق اقامت گرفتم.

به شهرهای مختلف ترکیه مسافرت کردم و در این بین برای رفتن به اروپا و آمریکا تلاشهای زیادی انجام دادم که قصه رفتن و ماندن آن بماند تا بعد.