 |
 |
|
| شعر ، تاریخ ، ادبیات و ... |
|
به جست و جوی تو
بر درگاه کوه می گریم ، در آستانه دریا و علف .
به جستجوی تو در معبر بادها می گریم در چارراه فصول ، در چارچوب شکسته پنجره ای که آسمان ابر آلوده را قابی کهنه می گیرد . به انتظار تصویر تو این دفتر خالی تا چند تا چند ورق خواهد خورد ؟
جریان باد را پذیرفتن و عشق را که خواهر مرگ است . و جاودانگی رازش را با تو در میان نهاد پس به هیئت گنجی در آمدی : بایسته و آزانگیز گنجی از آن دست که تملک خاک را و دیاران را از این سان دلپذیر کرده است !
نامت سپیده دمی ست که بر پیشانی آسمان می گذرد متبرک باد نام تو !
و ما همچنان دوره می کنیم شب را و روز را هنوز را ... « شاملو »
|
|
+ نوشته شده در
شنبه ششم بهمن 1386ساعت 21:55 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
شعر رهائی است نجات است و آزادی.
تردیدی ست که سر انجام به یقین می گراید و گلوله ئی که به انجام کار شلیک می شود.
آهی به رضای خاطر است از سر آسودگی.
وقاطعیت چار پایه است به هنگامی که سرانجام از زیر پا به کنار افتد تا بار جسم زیر فشار تمامی حجم خویش در هم شکند ُ اگر آزادی جان را این راه آخرین است . مرا پرنده ای بدین دیار هدایت نکرده بود : من خود از این تیره خاک رسته بودم چون پونه خودرویی که بی دخالت جالیزبان از رطوبت جوباره ئی این چنان است که کسان مرا از آن گونه می نگرند که نان از دست رنج ایشان می خورم و آن چه به گند نفس خویش آلوده می کنم هوای کلبه ایشان است .
حال آن که چون ایشان بدین دیار فراز آمدند آن که چهره و دروازه برایشان گشود من بودم ! « شاملو »
|
|
+ نوشته شده در
شنبه ششم بهمن 1386ساعت 21:31 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
از کجا آغاز کنم حکایت قصه ای را که خود در آن ناپیدای ناپیدایم.
چگونه باور کنم باور باورهایم را همچنان که هر روز رنگی دگر و طریقی نو می پیماید. چگونه به درک رمز آلوده ی هستی خود نائل گردم وقتی که حتی از دریافت احساسی بر خود لرزانم. تا کجا باید بیاموزم خیالات پریشان و مبهم چند تن سرگشته و حیران،مثل من اما من گم لیک میدانم تا ابد خوبی زیباست مهربانی تا همیشه پابرجاست و هنوز گنج من وطن و غم من هموطن است (شهرام کیهان فر) |
|
+ نوشته شده در
شنبه ششم بهمن 1386ساعت 20:47 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
ای شعر ای شعر مقدس ، چگونه ترا تحقیر می کنند ! و چگونه عظمت ترا لگد مال می سازند ! احمقها ، به هنگامی مدعی هستند که ترا بزرگ می دارند. بشنو که این کاهنان بی اعتقاد چگونه فریاد می کشند که تو همچون تالاری اشرافی هستی که با زحمت تزئینت کرده اند و در تو تنها صاحبان کفشهای براق راه دارند . آه ! خفه شوید ! ای پیامبران دروغین ساکت شوید ! که حتی یک حرف شما هم راست نیست . نه ! شعر تالاری نیست که در آن اعیان و انگلها برای یاوه سرایی و پرگویی گرد آیند . شعر برتر از آنست . خانه ای گشاده است بروی نیکبختان و شوربختان یکسان . برروی همه آنکسان که بخواهند بسرایند . شعر معبدی مقدس است که همه کس را بدان راه است حتی آنکس را که چارقی بپا دارد یا با پای برهنه می آید . پتوفی -اوت 1847 |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 19:31 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
آهای مرد شمالی
خوب یادم هست گذشته ها ی نه چندان دور ، خزر و سپیدرود ، چه سخاوتمندانه در تقسیم ماهیهای ریز و درشتشان با ماهیگیران به تفاهم می رسیدند . و ما فرزندان شمالی چه شاد و خندان به میهمانی سفره های پر از ماهی سفید ، سیاه کولی و کاس کولی دعوت می شدیم . و اما امروز نه صیدی پر رونق ، نه سفره ای رنگین و نه پولی برای خرید ماهی در جیب مرد شمالی ! و اما امروز در پس پشت کوتاهی و سستی ما مردمان ، خزر با چشمانی پر ز خون به تماشای مرگ و یا کوچ ماهیان به جان پرورده اش بنشسته و دیگر او را نه توان شکیبی است و نه غروری بر جای مانده ! خوب یادم هست گذشته های نه چندان دور سفره هامان پر بود ز عطر خوش برنجهای اصیل شمالی . و اما امروز دیگر نه اصلشان کشت می شود و نه کشت اصلشان ترویج ! قد مرد کشاورز خمیده ، زمینهاشان را قطعه قطعه ز خرید ماشینی سواری و یا کرایه از برای اشتغال فرزندان و ازدواجشان فروخته و نتیجه اینکه برنج تایلندی و هندی گشته مهمان هر خانه . و اما امروز می شناسم کشاورزی نمونه ، که پس از کسب دوباره این افتخار عطایش را به لقایش بخشیده و اکنون دکانی دارد نوشت افزار فروشی ! خوب یادم هست گذشته های نه چندان دور ، چایکاری پر رونق ، باغهای چای سبز و کارخانه های چای از دور پیدا و مرد چایکار به کشت و کارش می بالید . و اما امروز باغ چایمان زرد و خشکیده رها گشته ، سفره هامان خالی از چای بهاره ، چای احمد ، چای قاسم ، چای جعفر گشته مهمان هر خانه ! خوب یادم هست گذشته های ن نه چندان دور ، میهمان نزد ما بود حبیب خدا ، لذتی داشت میهمانی ، دید و بازدیدها ، گردش و تفریح ها پر بود از صفا . و اما امروز می افتد لرزه بر اندام از شنیدن اسم میهمان و نوش جان میکنیم سکته ای ناقص از پس شنیدن آمدن میهمان ! دید و بازدیدها کم صفا ، خنده ها گم ، تفریح چیزی نا مفهوم ! و اما امروز ...
شهرام کیهانفر
،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،، سهم ۵۰ درصدی ایران از دریای خزر از منظر حقوقی و تاریخی
اگر جنبه های سیاسی قضییه ی تعیین سهم ایران از دریای خزر را به کناری بگذاریم و به اظهار نظرات کارشناسان حقوقی و تاریخی نگاهی بیندازیم پر واضح است که از لحاظ حقوقی اگرچه طبق قراردادهای فی مابین (1940و1921) کشورهای ساحلی دریای خزر یعنی ایران و اتحاد جماهیر شوروی ، سخنی از سهم هیچ یک از طرفین به میان نیامده ولی بر مبنای حقوق بین الملل و بر طبق اظهار نظرهای کارشناسان حقوقی(بهمن کشاورز،کاظم جلالی، دکترالهه کولایی، دکتر داریوش قنبری...) با توجه به قیاس آنچه در حقوق مدنی جاری و قابل استناد است می توان گفت که اصل بر نصف کردن است یعنی سهمی برابر. بطور مثال اگر قرار باشد مالی بین عده ای تقسیم شود و سهام هر یک مشخص نباشد اصل بر این است که سهام ایشان مساوی تقسیم گردد . بر اساس ماده ی قانونی (853 قانون مدنی) نیز اگر کسانی که به نفع آنان وصیت شده متعدد و محصور باشند آنچه که مورد وصیت واقع شده بین آنها بصورت یکسان تقسیم می شود و این قاعده در تمام مواردی که شرکت افراد یا اشخاص در مالی مسلم، اما سهام آنان غیر مشخص باشد قابل اعمال و اجراست . و حتی عدم استفاده از حق پس از استقرار آن ، باعث سقوط آن نمی شود و اعراض صاحب حق از حق، باید با کاشف خارجی احراز شود به عبارت دیگر، وقتی حق تعلق حق یا مالی به طور مفروض یا مشاع به کسی محقق و مسلم شد،اصل بر این است که او صاحب حق است مگر اینکه صریحاً اعلام کند که از حق خود اعراض کرده است یا خواهان انتقال آن حق را به دیگری باشد. یا به نحوی از انحای قانونی این حق ساقط شود که در مورد دریای خزر هرگز چنین مواردی دیده ، شنیده و یا خوانده نشده است. در قرارداد 1921 به صراحت آورده شده که استفاده از آب های سرحدی بین ایران و شوروی به صورت مشترک و برابر است. وقتی صحبت از استفاده ی مشترک و برابر است؛این به معنای تعیین سهم 50- 50 برای دو کشور است . وگرنه هیچ عقل سلیمی نمی تواند این را بپذیرد که کمتر از 50 درصد به عنوان استفاده مشترک و برابر تلقی شود . حالا اینکه در یک مقطعی شوروی سابق فروپاشیده و از دل این کشور چهار کشور دیگر متولد شده اند که در همسایگی ما قرار گرفته اند این به معنی نادیده گرفتن مفاد قرارداد 1921 نیست. کشوری که فروپاشیده بایستی تاوان فروپاشی اش را بدهد و بایستی از سهم آن کشور به کشورهای تازه تولد یافته داده شود، نه کشوری که بر اساس آن قرارداد قبلی سرجای خودش بوده و تغییری در مرزهای آن و در تمامیت ارضی اش ایجاد نشده است .ه عبارتی دیگر فوپاشی در حالی که رقبای ما تمام سعی خود را در به حداقل رساندن سهم ایران بکارگرفته اند و این تلاش و علاقه خود را نیز هرگز پنهان نداشته اند بر ماست که در خصوص میزان سهم ایران از منابع مختلف موجود در دریای خزر اعم از حقوق مربوط به ماهیگیری و کشتیرانی و امثال آن وحقوق مربوط به منابع زیر بستر دریا ، جدای از جنبه ها و گرایش های و منا فع سیاسی بین دولتین به حقی کمتر از حق حقیقی و حقوقی خود نیاندیشیم و بر اساس قرارداد 1921 بین ایران و شوروی سابق سهم کشورهای دیگر غیر از روسیه را به رسمیت نشناسیم، چرا که قرارداد قبلی بین ایران و شوروی سابق بوده و به هنگام فروپاشی شوروی سابق هم اعلام گردید که تعهدات آن کشور در ارتباط با مسائل بین المللی از طرف روسیه اجرا می شود. بنابراین با توجه به اعلامی که بعد از فروپاشی شوروی صورت گرفته است، تقسیم دریا بایستی بین ایران و روسیه باشد و کشورهای دیگری که تازه تولد یافته هستند بایستی سهم خودشان را از 50 ذرصد روسیه بگیرند و البته این میتواند پس از تعیین سهم 50 درصدی برای هر یک از طرفین یعنی از جانب ایران وروسیه بر طبق قرارداد 1921 صورت پذیرد و سپس کشورهای دیگر سهم خودشان را از 50 درصد روسیه بگیرند در پایان بنده بر این عقیده هستم که قدرت و ضعف در مراودات و ملاحضه های سیاسی دولتمردان در هیچ برهه ای از زمان نباید زمینه ساز تضعیف و تضییع حقوق ملی«با تعریفی مشخص در عرف بین الملل و در چارچوبی معلوم که مورد پذیرش همه ی ایرانیان باشد» گردد و از طرفی نیز نباید بنام حقوق ملی بلکه در پی اهداف خاص سیاسی و نظامی ، ثبات و امنیت مردم و میهن را به چالش کشید .
شهرام کیهانفر ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،، اعتیاد در بین جوانان بیداد یکند
فرزندان قشرهای فقیر و آسیب پذیرهرجامعه ای خواسته یا ناخواسته وارث آسیبهای شدید روحی - روانی ای هستند که از بدو تولد همچون زخمی کاری بر پیکره ی معصوم و نورسته شان می نشیند. این زخمها ناشی از فقر ، عدم آموزش ، تربیت نامناسب و غیره در محیط خانواده و جامعه است که منجر به روابطی از هم گسیخته و پر تنش در سطح اعضای خانواده و جامعه می گردد . و اما پدران این خانواده ها که زیر بار فشارهای سهمگینی همچون تأمین هزینه های کمر شکن خانواده که خود نیز تحت الشعاع بیکاری های گسترده و دستمزد های پایین ، نبود بیمه و بازنشستگی فراگیر و غیره قرار دارد ، کم کم تبدیل به موجوداتی مریض ، بریده و شکست خورده می شوند . که بطور غیر منطقی و پرخاشگرانه از هر چیزی گله و شکایت دارنددر حالی که اکثریت باتفاق این نسل این مشکلات را در همه چیز و همه کس جستجو میکنند بجز خود . که البته این خود نیز ریشه ای تاریخی و جامعه شناختی دارد که از موضوع این بحث خارج است . این هنجارها عموماً ناخواسته به فرزندان منتقل می گردد بصورتی که بروز این مشکلات و تعارض ها در حساس ترین دوران زندگی یک نوجوان تبدیل به نزاع و کشمکشی دائمی میان فرزندان و والدین به خصوص پدران وپسران می گردد . فرزندان پسر نصیب بسیار بیشتری از آن می برند و چنان آسیب پذیر هستند که به سرعت وارد بحران می شوند و از آنجاکه در محیط خانواده و جامعه خود کمتر احساس استقلال ، شادی و امنیت می کنند، از طرفی دیگر با مشکلاتی همچون بیکاری و بی پولی روبرو هستند، در جامعه ای بسته، عاری از شادی و جامعه ای که هر روز بحرانی نو می آفریند در ورای عقده های جنسی ، تمایلات سرکوب شده و آینده ای مبهم ،پس از افسردگی ،خمودگی و انفعال در دام اعتیاد می افتند . اگرچه گیلان ما سر شار از چشم اندازهای بدیع و زیباست و بزرگان علم و هنر و ادب فراوانی از آن برخواسته اند اما این دلیل نمی شود که هر روز در مشایعت به خاک سپاری قلبی جوان از پس اعتیاد به سوگ بنشینیم و یا مثل عموم مردم بی توجه انگار که از کنار صحنه ای تکرارری ملول و چندش آور گذر میکنیم حتی به آن نپردازیم و از ان سخنی به میان نیاوریم . چند نفر از ما چنین کرد و به چشم خود فردا جوان خود را در این دام بلا یافت و بر خاک سیاه نشست ؟ و چنین است که یکی می میرد و یکی می ماند . شهرام کیهان فر
چرایی بی خبر از خیر و شر ای ملت ایران دهی تشخیص تا نفع و ضرر ای ملت ایران خموشی تا کجا،آلودگی،افسردگی تا چند که روز از شب، شب از روزت بتر ای ملت ایران کجا رفت از تو ای اهل وطن حس وطن خواهی خموده گوشه ای چون محتضر ای ملت ایران چو طفلان در پی بازی چرا پیران این کشور همه مشغول در هر رهگذر ای ملت ایران توانی خانه را آباد کن بیگانه بیگانه ست مکن ویرانه از این بیشتر ای ملت ایران
××××××××××××××××××××××××××××××××××××× چرا نباید( گاهی هم) شاعران خیالباف و رمانتیک
جوانان ترسو و تن پرور ، سیاستمداران پر حرف و سازشکار
راحت طلبان بیکاره و خودخواه
همه را به باد انتقاد گرفت و سرزنش کرد. آرزو کرد که در گیرودار معرکه ها
در میدانهای پیکار ، بخاطر آزادی و
( گاهی چنان خسته زدیدار و چنان بیزار ز رفتار خویشم که از لمس نگاهی بر خویش گریزانم) (شهرام کیهان فر) |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 19:14 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
یک فکر آزارم میدهد : بروی بالشهای یک تخت مردن به آهستگی پژمردن ، همچون گلهایی که با دندانهای کرمی پنهان خورده می شوند ! به آهستگی نابود شدن ، همچون یک شمع در اتاق خالی و متروک . خدا چنین مرگی را نصیبم نکند من چنین مرگی را نمی خواهم درختی باشم که صاعقه او را می افکند و طوفان ریشه کنش می سازد صخره ای باشم و رعدی که آسمان و زمین را می لرزاند پرتابم کند و به اعماق دره ها بغلتاند... هنگامی که ملت های اسیر خسته از یوغ اسارت قیام می کنند با چهره های بر افروخته ، در زیر پرچمهای سرخ که بر آنها شعار مقدسی نقس سده است : ((آزادی دنیا)) . و طنین این کلمات مقدس را منعکس می سازند از شرق تا غرب و با ظلم بجنگ بر می خیزند ، می خواهم در آنجا بمیرم . در میدان نبرد و در آنجا قلبم خون جوانش را بیرون بریزد . هنگامی که آخرین فریادم رضایت آمیز طنین می افکند چکا چاک پولاد آن را خاموش سازد و نعره شیپور و غرش توپ و از روی نعش من اسبهایی که نفس می زنند بسوی پیروزی دشوار بتازند و مرا لگد کوب شده بجا بگذارند ... استخوانهای پراکنده مرا از آنجا جمع کنند برای روز بزرگ تدفین شهیدان که بهمراه ترانه آرام و پرشکوه موزیک عزا و پرچمهای سرافراز ما که سیاه پوشیده اند به یک گور مشترک می سپارند قهرمانان را که در راه تو مرده اند . ای آزادی مقدس جهان ! دسامبر 1846 |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 19:2 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
عشق و آزادی این دو را می خواهم جانم را فدا می کنم در راه عشقم و عشقم را در راه آزادی (پتوفی) |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 18:59 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
عشق و آزادی
این دو را می خواهم
جانم را فدا می کنم
در راه عشقم
و عشقم را
در راه آزادی
(پتوفی)
|
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 18:22 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
چرا جمال تو در پرده استتار شود چو غنچه باز شو ای گل رقیب خار شود زموی دم ستوران بچهره پرده نگیر که تا ملک به تو بی پرده پرده دار شود فنون عصمت و عفت اگر بیاموزی شئون قدرو وقارتو صد هزار شود خوشا سعادت نسوان عصر آزادی چه روزگار در آینده روزگار شود به عمر خویش زن و مرد متفق نشوند چه عمر بیمزه و دور زهر مار شود مکن گلایه ز مردم گر عاشق وطنی وطن پرست همان به که بردبار شود بروزگار هنر پیشه ساز علم آموز که نسل آتیه زنده بافتخار شود گذشت موسم تن پروری و بی کاری نشان درخت تجدد که باردار شود چه زن چه مرد ، جهالت ثمر نخواهد داد بقرن بیستم ایدون خرافت عار شود بیاد نامه توفیق واله شیدا بگو هر آنکه بخواب است هوشیار شود |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 12:31 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
سیل تبریز آتشی از آب شد تولید آذربایجان سوخت از این سیل بنیان کن دل پیر و جوان خانمانها کرده ویران خانها کرده خراب ای وطن خواهان هزاران مرد شد بی خانمان عده اطفال معصوم و زنان بی گنه رفته اندر گوشه ویرانه ها کرده مکان ضجه ی فریاد جمعی بی نوایان زین بلا از غم بی خانمانی میرسد بر آسمان بس مقام امتحان است این ولیکن دلخراش همتی ای نیکمردان در مقام امتحان ای کسانیکه به ناز و نعمت اندر غوطه ور وقت همت گشته ، دلجویی کنید ازبی کسان این هیولای مهیب ، آتش زده بر مرد و زن نی غلط گفتم که آتش این نکرده ناگهان بر فقیر و اغنیا و بر گدا رحمی نکرد کنده شد از بیخ و از بن ریشه ، بس دودمان حال ای مردان ایران موقع مردی شده تا که این دست طبیعت را ببندید از میان یعنی از این کشمکش قدری جلوگیری کنید بلکه تا راحت نمائید عده آواره گان آری از بذل اعانه میشود اقدام کرد از طبیعت هم جلوگیری نمود اندر جهان |
|
+ نوشته شده در
جمعه پنجم بهمن 1386ساعت 12:27 توسط شهرام کیهان فر |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
این وبلاگ فقط تلاشی است کم و ناچیز در حد توان، مطالعات و دانش محدود نویسنده که با انتخاب گوشه هایی از تاریخ ، ادبیات و شعر شاعران معاصر و کهن و حتی شاعران گمنامی همچون زنده یاد علی اکبر واله شیدا ،سعی در گسترش فرهنگ شعر و شعر خوانی و مطالعه دارد البته ناگفته نماند که انتخاب اشعار نیمایی، اجتماعی، حماسی و غنایی که بازتاب شرایط امروز جامعه ما باشد در الویت قرار دارد. امید است که برخلاف انتظار اینجانب کاستی ها و سواد ناچیز بنده در زمینه شعر و ادبیات، آسیبی به این فضای پر گهر نرساند. امیدوارم با ارسال اشعار و نظرات خود اینجانب را در این مهم یاری رسانید.
|
BLOGFA.COM